Dyslexie is een stoornis die wordt gekenmerkt door een hardnekkig probleem met het aanleren en het accuraat en/of vlot toepassen van het lezen en/of spellen op woordniveau.

Op veel scholen wordt, ondanks signalering, het dyslexieonderzoek uitgesteld tot groep 8. Belangrijkste reden hiervoor zijn de financiële middelen.

Een vroegtijdige signalering en onderkenning van dyslexie zijn echter heel belangrijk. Redenen hiervoor zijn de toegang tot hulpmiddelen (hiervoor is een dyslexieverklaring noodzakelijk) en de sociaal-emotionele beleving van het kind (zelfvertrouwen, acceptatie, motivatie).

Het onderzoek bestaat de volgende onderdelen:

1. onderzoek naar de lees- en spellingvaardigheden en de deelvaardigheden. Verder wordt onderzocht welke didactische inspanningen zijn verricht en welk effect zij hebben gehad.
2. een intelligentieonderzoek (WISC III NL) en onderzoek naar eventuele andere factoren (zoals bijvoorbeeld motivatie of faalangst).
3. handelingsgerichte adviezen, (globale) richtlijnen voor een aanpak.

In een persoonlijk adviesgesprek worden de resultaten met u besproken. Vervolgens ontvangt u een uitgebreide schriftelijke rapportage van het onderzoek.

Als de diagnose dyslexie is vastgesteld, komt het kind in aanmerking voor een dyslexieverklaring. Deze heeft een onbeperkte geldigheidsduur.

Diagnose en behandeling van ernstige dyslexie zijn opgenomen in het basispakket zorgverzekering als deze zorg in 2009 aanvangt vóór de negende verjaardag van uw kind.

Lees meer.