Dyscalculie is een stoornis waarbij de persoon hardnekkige problemen heeft met het leren en toepassen van rekenkennis.

Vroegtijdige signalering en onderkenning van dyscalculie is erg belangrijk. Door goede diagnostiek kan adequate hulp kan worden geboden, zoals de inzet van hulpmiddelen (tafelkaart, gebruik rekenmachine, extra tijd), maar ook hulp op het gebied van de sociaal-emotionele beleving van het kind (faalangst, zelfvertrouwen, motivatie).

Het onderzoek bestaat de volgende onderdelen:

1. onderzoek naar de rekenvaardigheden. Verder wordt onderzocht welke didactische inspanningen zijn verricht en welk effect zij hebben gehad.
2. een intelligentieonderzoek (WISC III NL) en onderzoek naar eventuele andere factoren (zoals bijvoorbeeld motivatie of faalangst).
3. handelingsgerichte adviezen, (globale) richtlijnen voor een aanpak.

In een persoonlijk adviesgesprek worden de resultaten met u besproken. Vervolgens ontvangt u een uitgebreide schriftelijke rapportage van het onderzoek.

Kinderen met dyscalculie kunnen erg van elkaar verschillen. De verschillende soorten rekenproblemen zijn te verdelen in 3 subtypes:

Het visueel-ruimtelijke subtype

Kinderen hebben moeilijkheden met het interpreteren van de betekenis en waarde van getallen. Moeilijkheden die zich voordoen: moeite met het goed onder elkaar zetten van getallen, een getal te plaatsen op een getallenlijn, het schrijven van getallen (wisseling, bij 32 i.p.v. 23), problemen met ruimtelijk inzicht.

Het procedurele subtype

Kinderen houden langer vast aan de eerste rekenstrategie (telstrategie) en hebben moeite met het overschakelen naar moeilijker rekenprocedures. Gevolg is dat hun rekenaanpak niet is aangepast aan hun leeftijd. Ze hebben problemen met de volgorde van de stappen bij een complexe rekenprocedure. Daarnaast maakt het kind vaak fouten met de rekenregels.

Het verbaal-geheugen subtype

Kinderen rekenen traag, onder andere omdat eenvoudige sommen niet zijn geautomatiseerd. Dat wil zeggen dat het kind niet goed de antwoorden uit het geheugen kan oproepen, zonder de som uit te rekenen. Wanneer ze dit wel doen maken ze hierbij veel fouten. Ze zijn niet in staat om vlot eenvoudige bewerkingen te maken. Deze kinderen vinden het bovendien lastig om basisregels en formules te onthouden.